Ik dacht dat het internet me zou opeten, maar het gaf me een knuffel (26.000 keer)

Ik ben bang voor de kou. Stel dat het uit de hand loopt, wat dan? Omdat mijn moed net iets groter is dan mijn angst, druk ik toch op die knop. Gepubliceerd - o jee, nu weten ze het allemaal.

Waarom ik zo lang mijn kleur verborg
Het voelt als uit de kast komen. De kast van zestig jaar neutraal zijn. Van me inhouden, omdat ik weet dat kleur bekennen niet op prijs wordt gesteld. Niet in ons gezin, niet in mijn dertig jaar ambtenaar zijn en niet als ondernemer met de overheid als klant. Dat maakt het spannend om mijn verhaal te vertellen. Vooral op LinkedIn waar mijn grootste netwerk zit.

Wie knijpt mij even?
Huiverig kijk ik naar wat er gebeurt als ik het blog publiceer. Daarna ben ik stomverbaasd. In korte tijd groeit het aantal kijkers en reacties supersnel. Er komen berichten die tranen in mijn ogen brengen. Felicitaties, ondersteunende en enthousiaste woorden, ze raken me.
Twee dagen later, ik heb mijn lenzen nog niet in, wrijf ik even in mijn ogen. Wat ik zie, kan toch niet waar zijn? Bij het blog staan meer dan 17.000 views.

Van toeschouwer naar kandidaat
En dat allemaal omdat ik vertel dat ik kies voor paars. Het paars van de politieke partij Volt, waar ik me zes maanden geleden bij aansloot. Dat leidde tot heel veel Volterige dingen doen, omdat dat voor mij de beste manier is om te onderzoeken wat de waarde ervan is. Het maakt ook dat ik iets later heel bewust solliciteer voor kandidaat bij de komende verkiezingen. Ik word bekeken door de Zuid-Hollandse kandidatencommissie en het bestuur. Uitkomst: goedgekeurd.

Het internet kan ook beschaafd zijn
Waar ik van tevoren het meest bang voor was, waren de kritische reacties die ik zou krijgen. Ik zie hoeveel vieze vuiligheid er over mensen wordt gestort die het wagen om iets politieks te zeggen of te schrijven dat die ene persoon niet bevalt. Gruwelijk. Ik hield er rekening mee dat dit mij ook zou overkomen. Het gebeurt niet. Een enkeling zegt zijn abonnement op mijn nieuwsbrief op, maar daar blijft het bij. Veel meer mensen melden zich juist aan.

Kleur bekennen werkt twee kanten op
Wel blijk ik een goede vriend minder goed te kennen dan ik dacht. In een telefoongesprek ontpopt hij zich plotseling als aanhanger van een partij aan de uiterst rechtse kant. Hij verwijt me keuzes die mijn partij maakt, zelfs voordat ik lid werd. Ik grijp in als hij zich denigrerend over mij uitlaat. Als ik zeg dat onze vriendschap meer waard is dan onze politieke verschillen, draait hij een beetje bij.

Een virus waar ik niet ziek van word
Mijn verbazing groeit net zo hard als het aantal views bij het blog op LinkedIn. Na twee weken staat de teller op meer dan 26.000. Je mag het rustig weten: zo snel en hoog scoorde ik nog nooit. Iemand bij een Volt-bijeenkomst zegt dat ik viraal ben gegaan. Bij die term denk ik meteen aan een vervelend virus en niet aan iets bijzonders. Die opmerking maakt me wel nieuwsgierig en ik onderzoek wat de term betekent.

Niet in mijn netwerk, midden in mijn hart
Dan ontdek ik dat die ene Volter wel eens gelijk kan hebben. In de statistieken achter het blog zie ik dat het grootste deel van de aanklikkers buiten mijn netwerk zit. Die lezen dus niet omdat ze me zo’n leuke meid vinden, want ze kennen me niet eens. Juist dat externe karakter blijkt een van de belangrijkste kenmerken van viraal gaan te zijn.

Wat er echt toe doet
Ach, eigenlijk vind ik dat niet belangrijk. Wat me intens blij maakt, is dat het verhaal mensen aanspreekt. Ik hoopte dat ik optimisme en vertrouwen kon delen, iets waar zoveel mensen behoefte aan hebben. Vaak horen we alleen maar slecht nieuws over crisis, machtsmisbruik en democratie die onder druk staat. Dat is er, ik ontken het niet. Wat ik jammer genoeg nauwelijks hoor en lees, is dat er tegelijkertijd ontzettend veel mensen zijn die zich keihard inzetten voor goede doelen en saamhorigheid.

Ze doen het gewoon
Mensen die in hun vrije tijd zonder vergoeding de wereld een stukje mooier willen maken. Of het nu gaat om vrijwilligers die in een hospice werken of om mensen die samen hun buurt veiliger maken. Die een pannetje soep brengen bij het gezin waar een van de ouders onverwacht in het ziekenhuis ligt. Een luisterend oor bieden aan een kind dat vertelt dat het niet meer kan slapen, omdat zijn ouders constant ruzie maken.

Verbinden in plaats van verdelen
Een onderdeel zijn van iets dat groter is dan mijzelf, geeft me hoop. Hoop dat we er, ondanks alles, in zullen slagen om tegenslagen dapper te overkomen. We kunnen meewerken aan een wereld die menselijker is en kijken naar wat ons verbindt. We hoeven het heden niet te ontkennen als we ook oog hebben voor de toekomst.

Lucifers voor de zon
Ik denk aan een gedicht van Toon Hermans. Het begint met de zin:
“Er moeten mensen zijn
die zonnen aansteken,
voordat de wereld verregent.”
Telkens weer schiet ik vol als ik dit gedicht lees. Er komt een glimlach op mijn gezicht. Het is zo waar: deze mensen moeten er zijn. Bij die mensen wil ik horen. Zo’n mens wil ik graag zijn.

Kleine daden, mooie wereld
Het gaat niet om grote dingen doen. Een beetje bewuster omgaan met jezelf, de mensen om je heen, de natuur en de wereld maakt al verschil. Een glimlach, een uitgestoken hand, een open hart en hoofd – probeer het eens. Ook in je werk en loopbaan kunnen kleine veranderingen al effect hebben. Het begint met even stilstaan voordat je keuzes maakt en jezelf afvragen: is dit echt wat ik wil? Wordt de wereld een beetje beter als ik dit doe? Dat kan op elk moment, dat kan nu. Wat ga jij doen?

Bonus
Luister naar Toon Hermans die zijn gedicht Er moeten mensen zijn voordraagt.

PS
Ontdek hoe alles begon in mijn eerdere blog De vrouw in het paars die mijn leven veranderde.

► Fotocredit
Bovenrand: NoName_13 via Pixabay
In blog: Elisa Riva via Pixabay